John Buridan, Quaestiones Super Octo Libros Physicorum Aristotelis: Secundum Ultimam Lecturam (1-2) (History of Science and Medicine Library / Medieval and Early Modern Science, 50/25)

John Buridan (d. ca. 1360) was one of the most talented and influential philosophers of the later Middle Ages. He spent his career as a master in the Arts Faculty at the University of Paris, producing commentaries and independent treatises on logic, metaphysics, natural philosophy, and ethics. His Questions Commentary on the eight books of Aristotle's Physics is the most important witness to Buridan's teachings in the field of natural philosophy. The commentary was widely read during the later Middle Ages and the Renaissance. This volume presents the first critical edition of books I & II of the final redaction of Buridan's Questions Commentary on the Physics . The critical edition of the Latin text is accompanied by a detailed guide to the contents of Buridan's questions. Contents 8 Preface (Thijssen) 12 Introduction (Thijssen) 14 1. John Buridan’s Commentaries on Aristotle’s Physics 14 2. Description of the Manuscripts and the Edition of 1509 20 3. Manuscript Tradition and Editorial Method 36 Guide to the Text (Sylla) 44 1. Introduction 44 2. The Questions on Book I 78 3. The Questions on Book II 138 Bibliography 177 Primary Sources 177 Secondary Literature 179 Conspectus siglorum et compendiorum 189 ⟨Prologus⟩ 190 ⟨Tabula quaestionum primi libri Physicorum⟩ 191 ⟨I.1⟩. ⟨Utrum scientia naturalis sit scientia de omnibus rebus⟩ 195 ⟨I.2⟩. ⟨Utrum totalis scientiae naturalis debeat assignari subiectum unum proprium⟩ 201 ⟨I.3⟩. ⟨Utrum ens mobile sit subiectum proprium totalis scientiae naturalis vel quid aliud⟩ 209 ⟨I.4⟩. ⟨Utrum in omni scientia ex cognitione principiorum, causarum et elementorum contingat alia scire et intelligere, scilicet principiata, causata et elementata⟩ 217 ⟨I.5⟩. ⟨Utrum ad perfecte sciendum aliquem effectum oporteat scire omnes causas eius⟩ 235 ⟨I.6⟩. ⟨Utrum sint eadem notiora nobis et naturae⟩ 242 ⟨I. ⟩. ⟨Utrum universalia sint nobis notiora singularibus⟩ 246 ⟨I.8⟩. ⟨Utrum omnis res extensive et situaliter habens partem extra partem sit magnitudo⟩ 266 ⟨I.9⟩. ⟨Utrum totum sit suae partes⟩ 280 ⟨I.10⟩. ⟨Utrum Socrates sit hodie idem quod ipse fuit heri, posito quod hodie additum est sibi aliquid ex nutrimento et conversum in eius substantiam, vel posito quod hodie est aliqua pars ab eo remota, ut si sibi amputata est manus⟩ 294 ⟨I.11⟩. ⟨Utrum infinitum secundum quod infinitum sit ignotum⟩ 299 ⟨I.12⟩. ⟨Utrum omnia entia naturalia sint determinata ad maximum⟩ 305 ⟨I.13⟩. ⟨Utrum entia naturalia determinata sint ad minimum⟩ 324 ⟨I.14⟩. ⟨Utrum cuiuslibet transmutationis naturalis principia intrinseca sint contraria⟩ 330 ⟨I.15⟩. ⟨Utrum necesse sit omne quod fit fieri ex subiecto praesupposito⟩ 338 ⟨I.16⟩. ⟨Utrum sint tria principia rerum naturalium, non plura nec pauciora⟩ 348 ⟨I.17⟩. ⟨Utrum generatio substantialis sit forma substantialis vel materia vel compositum vel aliquod accidens eis additum⟩ 356 ⟨I.18⟩. ⟨Utrum generare sit generans vel generatio vel quid aliud⟩ 361 ⟨I.19⟩. ⟨Utrum illud quod in generatione substantiali generatur sit materia vel forma vel compositum⟩ 383 ⟨I.20⟩. ⟨Utrum materia prima sit ens⟩ 388 ⟨I.21⟩. ⟨Utrum forma, antequam generetur, habeat aliquod esse substantiale in materia distinctum ab ipsa materia⟩ 397 ⟨I.22⟩. ⟨Utrum materia sit potentia ad formam generandam⟩ 404 ⟨I.23⟩. ⟨Utrum privatio sit materia privata⟩ 412 ⟨I.24⟩. ⟨Utrum materia appetat formam⟩ 418 ⟨Tabula quaestionum secundi libri Physicorum⟩ 428 ⟨II.1⟩. ⟨Utrum res artificiales sint distinctae a rebus naturalibus⟩ 430 ⟨II.2⟩. ⟨Utrum ista differentia quam assignat Aristoteles inter naturalia et artificialia sit conveniens, scilicet quod naturalia inquantum naturalia habent in se ipsis principium sui motus et status, artificialia autem inquantum artificialia nullum habent impetum suae mutationis innatum⟩ 436 ⟨II.3⟩. ⟨Utrum figura sit res distincta a re figurata⟩ 443 ⟨II.4⟩. ⟨Utrum definitio naturae sit bona qua dicitur: ‘natura est principium et causa movendi et quiescendi eius in quo est primum per se et non secundum accidens’⟩ 451 ⟨II.5⟩. ⟨Utrum in istis substantiis materialibus formae substantiales sint principaliter activae suorum motuum et suarum operationum vel magis qualitativae dispositiones illarum substantiarum⟩ 458 ⟨II.6⟩. ⟨Utrum naturalis differat a mathematico per hoc quod naturalis definit per motum et mathematicus sine motu⟩ 471 ⟨II.7⟩. ⟨Utrum finis sit causa⟩ 481 ⟨II.8⟩. ⟨Utrum pater sit causa filii⟩ 489 ⟨II.9⟩. ⟨Utrum definitio fortunae sit bona in qua dicitur: ‘fortuna est causa per accidens secundum propositum extra semper et frequenter eorum quae propter hoc sunt’⟩ 495 ⟨II.10⟩. ⟨Utrum casus et fortuna sint causae agentes⟩ 503 ⟨II.11⟩. ⟨Utrum casus et fortuna reperiantur in contingentibus ad utrumlibet vel solum in contingentibus raro vel ut in paucioribus⟩ 509 ⟨II.12⟩. ⟨Utrum natura producens monstrum intendat monstrum⟩ 517 ⟨II.13⟩. ⟨Utrum in operationibus naturalibus necessitas proveniat ex fine vel ex materia⟩ 524 Index locorum 540 Index codicum manu scriptorum 545 Index nominum 547