Een plek onder de zon : muziekverhalen

Alice leidt een comfortabel, tot in de puntjes georganiseerd leven in de grote stad, samen met Noel, haar tweede echtgenoot, wiens belangrijkste ambitie in het leven bestaat uit het aanscherpen van zijn golfhandicaps voordat hij met pensioen gaat. Als Alice's ooit beroemde, avontuurlijke en altijd zorgeloze moeder Jocelyn, die in een oud landhuis op een klif in Cornwall woont, ziek wordt, keert Alice met haar dochter en stiefzoon terug naar het huis van haar jeugd om haar moeder te verzorgen. Alice is ontzet over wat ze aantreft: haar ooit zo glorieuze, schitterende ouderlijk huis is in een armzalige staat van verval en haar broer en zijn vrouw hebben meer aandacht voor de illegale planten die ze kweken in de groentetuin dan voor Jocelyn en alles wat er in huis gebeuren moet. Noel, behulpzaam als altijd, stelt voor om het landhuis, in zijn ogen een goudmijn, van de hand te doen en Jocelyn in een verzorgingshuis te plaatsen. Maar de kinderen genieten volop van de vrijheid die zij in het landhuis en Cornwall ontdekken en Alice begint zich af te vragen of zij wel de juiste keuzes gemaakt heeft in haar leven? Of het nu gaat om het huppeltje in Lets Get It On van Marvin Gaye, de hikkende jodel van Charlie Feathers, de totale ontspanning van Jack Johnson, de voortdurend nieuwe vergezichten in Waltz For Debby van Bill Evans of de ritselingen in Berk van Jean muziek behoort voor Martin Bril tot de meest intense ervaringen die hij kent. Met een flard van een liedje kan hij worden teruggeschoten in zijn jeugd. Maggie May van Rod Stewart herinnert hem aan de stripverhalen in de Pep en het meisje op wie hij lang geleden verliefd was. Holy Holy Life van de Golden Earring neemt hem mee terug naar de jukebox in een strandtent op Ameland, door Suzanne van Leonard Cohen bevindt hij zich weer op de zolderkamer met de paarse sprei in zijn ouderlijk huis, en At Home Hes A Tourist van Gang of Four brengt hem terug naar de vroege jaren tachtig, toen het land gegeseld werd door een diepe crisis. In Een plek onder de zon heeft Martin Bril zijn mooiste stukken over muziek verzameld. Van beschouwingen over J.J. Cale, Sam Cooke, Charlie Rich en Ruby Johnson tot persoonlijke impressies over Elvis Presley en de moderne hitparademuziek van zijn in een heldere stijl, soms weemoedig en soms ronduit hilarisch, brengt Bril een soort muzikale autobiografie bijeen, en laat hij zien waarom echt goede muziek twee uitersten met elkaar het gevoel ontworteld te zijn en het verlangen om thuis te komen.