De regels van het verdwijnen : 1 meisje, 6 steden, 6 identiteiten

1 meisje, 6 steden, 6 identiteiten...Ze was zes verschillende mensen op zes verschillende plekken: Madeline in Ohio, Isabelle in Missouri, Olivia in Kentucky... Maar nu haar familie is verplaatst naar het landelijke Louisiana heeft ze besloten dat deze valse identiteit haar laatste is.Het getuigenbeschermingsprogramma heeft bijna alles van haar afgepakt. Maar voor nu heeft het haar ook wat gegeven: een nieuwe naam, Megan Rose Jones, en een verschrikkelijke haarkleur. De afgelopen acht maanden heeft de zeventienjarige Meg haar vader gesmeekt antwoord te geven op maar één vraag: wat heeft hij in hemelsnaam gedaan of gezien waardoor ze zo diep in de problemen zitten?Meg heeft het gehad met de mannen in zwarte pakken, en met haar vaders stilte. Als hij haar niet wil helpen, dan moet ze zelf maar op zoek naar antwoorden... Ze was zes verschillende mensen op zes verschillende plekken: Madeline in Ohio, Isabelle in Missouri, Olivia in Kentucky Maar nu haar familie is verplaatst naar het landelijke Louisiana heeft ze besloten dat deze valse identiteit haar laatste is. Witness Protection heeft bijna alles van haar afgepakt. Maar voor nu heeft het haar ook wat gegeven: een nieuwe naam, Megan Rose Jones, en een verschrikkelijke haarkleur. De afgelopen acht maanden heeft de zeventienjarige Meg haar vader gesmeekt antwoord te geven op maar één vraag: wat heeft hij in hemelsnaam gedaan of gezien waardoor ze zo diep in de problemen zitten? Meg heeft het gehad met de mannen in zwarte pakken, en met haar vaders stilte. Als hij haar niet wil helpen, dan moet ze zelf maar op zoek naar antwoorden Ashley Elston is de dochter van een advocaat en groeide op omringd door gesprekken over rechtszaken, gekke cliënten en de wet in het algemeen allemaal elementen die ze verwerkte in haar eerste jongerenroman. Elston studeerde liberal arts aan de Louisiana State University en woont in Shreveport, Louisiana met haar man en drie jonge zoons. Ik duw mijn schouders naar achteren en ga voor de wastafel staan. Welke veranderingen ze ook aanbrengen, dat meisje in de spiegel is er bij deze laatste verhuizing vandoor gegaan. Verdwenen. Bij elke nieuwe identiteit raakte ik kleine beetjes van mezelf kwijt, maar het laatste grote stuk versplinterde op het moment dat de mannen in pak ons midden in de nacht van ons bed lichtten en ons in een bestelbus zonder ramen duwden. Vandaar dat er geen tranen meer zijn bij het verlies van mijn haar, mijn oogkleur. Niet na alles wat ik al kwijtgeraakt ben. Bron: Flaptekst, uitgeversinformatie Een Amerikaans meisje (17), dat met haar familie in een getuigenbeschermingsprogramma zit, krijgt geen antwoorden op haar vragen over de reden hiervoor en gaat zelf op onderzoek uit. NL-ZmNBD