De animist

Een dode potvis op een treinwagon. Een strippenkaart als liefdesbrief. Een oude kunstschilder in een boomhut. Een schrijfmachine met een defecte letter e. Het einde van de mensheid. Het toeval. Het niets. Deze, en andere zaken komen aan de orde in de zeven verhalen die deze bundel bevat. De karakters die er in naar voren treden lijken vooral gemeen te hebben dat ze geen genoegen nemen met de beperkingen die de alledaagse werkelijkheid ze oplegt. Dat levert onvermijdelijk problemen op. Maar het verschaft ze ook de geestelijke ruimte zonder welke ze niet kunnen bestaan. Over Monika Sauwers vorige boek, de roman De nabestaanden (1988), schreef Hans Warren: ‘Vakmanschap is meesterschap’. Vrij Nederland prees het boek als ‘een literaire nazaat van De Haans Pijpelijntjes'.